αυτόνομο σχήμα παιδαγωγικού πάτρας

για τις εκλογές των Συμβουλίων Διοίκησης στις 14 Μάρτη

2012-03-08T04:57:00.004-08:00

Για τις εκλογές των Συμβουλίων Διοίκησης στις 14 Μάρτη

Στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, όπου κράτος και κεφάλαιο επιτίθενται συνολικά στις ζωές των από κάτω, λεηλατώντας κάθε πτυχή της ζωής μας, το κεφάλαιο προσπαθεί να σώσει το σύστημά του εν μέσω κρίσης, αναδιαρθρώνοντας τους θεσμούς που ως τώρα το έτρεφαν. Πρέπει να βάλουμε καλά στο κεφάλι μας πως η κρίση δεν αποτελεί απόρροια κακής διαχείρισης των οικονομικών από τους πολιτικούς και τις εκάστοτε κυβερνήσεις, αλλά είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού.

Ένα κομμάτι της αναδιάρθρωσης αποτελεί και η εκπαίδευση και , φυσικά, το νέο πανεπιστήμιο που δημιουργείται μέσα από το νόμο Διαμαντοπούλου. Νόμος ο οποίος προβλέπει την εισχώρηση των Συμβουλίων Διοίκησης για τη διοίκηση του πανεπιστημίου, οδηγώντας το στη νεοφιλελευθεριοποίησή του. Με λίγα λόγια, η διοίκηση αυτή θα αποτελείται από οχτώ πανεπιστημιακούς, έξι εξωπανεπιστημιακούς «οι οποίοι έχουν διακριθεί σε κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό ή πολιτιστικό επίπεδο», σύμφωνα με το νόμο, και έναν/ μία φοιτητή/-τρια. Δηλαδή, από οχτώ μεγαλοκαθηγητάδες, έξι τύπους που εμπλέκονται στον επιχειρηματικό σκατόκοσμο και έναν/ μία φοιτητή/-τρια που θα είναι το τσιράκι τους. Αυτοί, λοιπόν, θα υλοποιήσουν και τις υπόλοιπες αλλαγές που επιτάσσει ο νόμος (ιδιωτικοποίηση στη σίτιση και τη στέγαση, δίδακτρα στα βιβλία κλπ.). Επιπλέον, και με τη βούλα η γνώση και η έρευνα παραδίνονται στον κόσμο του εμπορεύματος και των επιχειρήσεων. Παράλληλα, οι παραπάνω τύποι θα είναι αυτοί που σε οποιαδήποτε ριζοσπαστική και κινηματική κατάσταση ξεπηδάει από το πανεπιστήμιο θα φέρνουν τους μπάτσους καταστέλλοντάς τη.

Βέβαια, δεν τρέφουμε αυταπάτες, ούτε θέλουμε να διασώσουμε το παλιό πανεπιστήμιο. Όλα τα παραπάνω συνέβαιναν και πριν την αναδιάρθρωση του πανεπιστημίου. Οπότε σε καμία περίπτωση δεν παλεύουμε γι’ αυτό, ούτε το θεωρούμε καλύτερο από το καινούργιο. Στην προκειμένη φάση, η αναδιάρθρωση πηγάζει ως αναγκαιότητα των αφεντικών να σώσουν το τομάρι τους και το εκμεταλλευτικό τους σύστημα κι έχει ως στόχο της να βγάλει φθηνά και ευέλικτα εργατικά χέρια, καθώς οι ανάγκες της αγοράς δε χωράνε άλλο εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.

Ο αγώνας ενάντια στα Συμβούλια Διοίκησης αποτελεί για εμάς ένα κομμάτι του κοινωνικού- ταξικού πολέμου. Αν δε δούμε τον αγώνα αυτό ως μέρος της συνολικής μας αντίστασης ενάντια στη γενικευμένη επίθεση των αφεντικών στους από κάτω της κοινωνίας, αλλά «παλέψουμε» με συντεχνιακούς όρους, τότε είμαστε χαμένοι από χέρι. Είναι κομβικό πλέον και ταυτόχρονα αναγκαίο, κάθε αγώνας ενάντια στους εξουσιαστές μας, να είναι αυτοοργανωμένος, δηλαδή, να λειτουργεί και να οργανώνεται από τα κάτω, με ισότιμες διαδικασίες, χωρίς «ειδικούς», καθοδηγητές και «πεφωτισμένους σωτήρες», ενάντια στους πλαστούς διαχωρισμούς, ώστε να αντεπιτεθούμε κοινωνικά – ταξικά απέναντι στην καταλήστευση των ζωών μας και να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας.

Να σπάσουμε τις εκλογές!

Ταξική συνείδηση, όχι φοιτητική!

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ

autonomosxhmaptde.blogspot.com

θα μας βρείτε στα σίγουρα κάθε Δευτέρα 11-1 στο τραπεζάκι στη σχολή

ένα μήνυμα από τους μετανάστες της πόλης μας

2012-02-13T09:35:00.000-08:00

photos από πορεία 17 νοέμβρη

2011-11-18T06:51:00.000-08:00

πορεία 17 νοέμβρη

2011-11-14T08:00:00.000-08:00

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

2011-11-09T00:17:00.001-08:00

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Για να τελειώνουμε με τα ίδια κάθε χρόνο, ας καταλάβουμε πως αν θέλει κανείς να λέει ότι τιμάει το Πολυτεχνείο και τους αγώνες του παρελθόντος πρέπει να σταματήσει να βλέπει επετείους και γιορτές. Οι ταξικοί αγώνες δε γίνεται να αντιμετωπίζονται σαν γιορτές και πανηγύρια, αλλά με την καθημερινή ταξική πάλη σε κάθε επίπεδο της ζωής μας συνεχίζουμε το κοινωνικό-ταξικό πόλεμο, ο οποίος είναι διαρκής. Βέβαια, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα του Πολυτεχνείου ως αμιγώς ταξικό, αλλά αναγνωρίζουμε τα ταξικά κομμάτια του που έχουν ,μάλιστα, αποκρυφτεί (γιατί άραγε?) και αντιτασσόμαστε στις λογικές που ήθελαν να τον καταστήσουν τότε και τώρα εθνικό αγώνα για την αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας,

Η συγκυρία στην οποία ζούμε αποτελεί ιστορική στιγμή. Όπως και στο Πολυτεχνείο, έτσι και τώρα η επίθεση που βιώνουμε από την πλευρά τα κυριαρχίας είναι συνολική. Βρισκόμαστε, ίσως, στην κορύφωση μιας κατάσταση που έχει να σημάνει την συνέχιση της ζωής μας κάτω από μια ακραία συντηρητική, τεχνοκρατική και απολυταρχική διεύθυνση, ή να επιλέξουμε να γκρεμίσουμε την κανονικότητα της ζωής μας και να θέσουμε την κοινωνική αλληλεγγύη ως όπλο μας απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό και την υποταγή. Ο δρόμος της σύγκρουσης και της κοινωνικής εξέγερσης είναι ο δρόμος για την απελευθέρωσή μας από κάθε μορφή υποδούλωσης.

Οι αλλαγές των κυβερνήσεων, οι εκλογές και η συνέχιση της ανάθεσης της ζωής μας σε «ειδικούς», πολιτικούς και άλλα καθάρματα της εξουσίας δεν πρόκειται να ανατρέψουν κάτι. Για να ανατραπεί, όντως, μια κατάσταση πρέπει να ανατραπεί το ίδιο το σύστημα διαχείρισης, να πέσει κάθε μορφή εξουσίας, ηγετών και ψηφοθηρών που μας εκμεταλλεύονται.

Θεωρούμε πως για να συμβεί κάτι τέτοιο, οφείλουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Δηλαδή, να προτάξουμε την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την αυτοοργάνωση ως νέα δομή διαχείρισης της ζωής μας. Χωρίς αρχηγούς και ηγέτες, αφεντικά και μπάτσους, να λειτουργήσουμε ισότιμα, μπας και βρούμε την υγειά μας!

Υ.Γ. για όσους δε γνωρίζουν και για αυτούς που έχουν όρεξη να γίνουν προβοκάτορες, ας πούμε λίγα λόγια για το χώρο του παραρτήματος. Το παράρτημα αποτελεί έναν ανοιχτό κοινωνικό – πολιτικό χώρο που στεγάζει πολιτιστικές ομάδες (ακροβάτες, κουκλοθέατρο, χορό, καλλιτεχνικές ομάδες), ομάδα ποδηλατών, τo ράδιο κατάληψη 93.7 και τη συνέλευσή του, αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο κάθε Πέμπτη, σχολείο μεταναστών και πολιτικές συνελεύσεις. Όλα αυτά κανονίζονται στη διαχειριστική συνέλευση του χώρου που είναι ανοιχτή για τον καθένα. Να επισημάνουμε πως όλα αυτά δεν έχουν καμία επαφή με εμπορευματικές λογικές αλλά είναι ελεύθερα. Καμία από τις παρατάξεις και τα κόμματα δεν αναγνωρίζουν καν τη διαχειριστική, αλλά κάθε χρόνο αποφασίζουν να κάνουν 3ήμερη κατάληψη στον ήδη κατειλημμένο χώρο για την επέτειο της 17 Νοέμβρη! Ας καταλάβουν ότι το παράρτημα είναι ένας ζωντανός ανοιχτός χώρος καθημερινά και όποιος επιθυμεί να βγάζει τη λασπολογία του σε βάρος του χώρου αυτού μάλλον παίρνει γραμμή ή είναι προβοκάτορας.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ

autonomosxhmaptde.blogspot.com

autonomosxhmaptde@gmail.com

Θα μας βρείτε κάθε Δευτέρα 11-1 στο τραπεζάκι στη σχολή για συζήτηση, κείμενα, βιβλιοπωλείο κ.λ.π

χαριστικό-ανταλλακτικό παζάρι αυτόνομων σχημάτων πανεπιστημίου πατρών

2011-11-06T03:22:00.004-08:00

Εδώ και δεκαετίες, πολιτικό-οικονομικό σύστημα που δημιούργησε το κοινωνικό περιβάλλον έχει ένα βασικό όπλο, το οποίο είναι μόνιμα στραμμένο προς την πλειοψηφία του κόσμου: την καθεστωτική προπαγάνδα. Μέσω αυτής, έχουν επιτευχθεί απ’ τις θεωρητικά λιγότερο ανώδυνες αλλαγές (υιοθέτηση προσταγών του κάθε τύπου μόδας) μέχρι τις πιο φρικιαστικές σφαγές που έχει καταγράψει η παγκόσμια ιστορία. Ο έλεγχος της συνείδησης βρίσκεται στα χέρια αυτών που ρυθμίζουν τα ωράρια μας, κοστολογούν την ύπαρξή μας και μας ανάγουν σε αριθμούς. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της προπαγάνδας που πολτοποιεί τη σκέψη μας, ασχολείται και προωθεί τη μανία για κατανάλωση, η οποία παράγει το καπιταλιστικό σύστημα, και φυσικά, αναπαράγεται απ’ το ίδιο, σε μια σχέση καθαρά διαλεκτική. Σε συνδυασμό και με τις διάφορες τεχνικές, όπως της διαφήμισης, η κυριαρχία καταφέρνει να κατασκευάζει ακατάπαυστα ένα σωρό πλαστές ανάγκες στον δυτικό κόσμο. Οι πλαστές ανάγκες ανταποκρίνονται στα καινούρια προϊόντα της βιομηχανίας που διατίθενται προς πώληση και όλα αυτά σε μια αλυσιδωτή διαδικασία που συνεχίζεται με την υπερκατανάλωση και βεβαίως την κατασκευή τόνων από σκουπίδια. Ο καταναλωτισμός έχει εισχωρήσει με τέτοιο τρόπο στις ζωές μας, που τείνει να γίνει τμήμα του ανθρώπινου DNA.

Και φτάνουμε στο σήμερα, σε μία κοινωνία που έχει γαλουχηθεί με το πνεύμα του ιδιωτισμού, του άκρατου ανταγωνισμού και της κατανάλωσης. Αυτές οι λογικές να διογκώνονται και να αυτο-αναπαράγονται. Σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές μας σχέσεις έχουν αλλοτριωθεί από τον ατομικισμό και την αποξένωση:ύπνος, δουλειά, σπίτι, τηλεόραση. Δεν ξέρουμε τους γείτονές μας, δε νοιαζόμαστε για το συνάνθρωπο, έχει χαθεί η ίδια η έννοια της γειτονιάς, έχει χαθεί κάθε έννοια εμπιστοσύνης, αλληλοβοήθειας, ανθρωπιάς. Σε έναν κόσμο που θα σου ρημάξει την ψυχή και το σώμα, θα σε καταντήσει ανθρωπόμορφο ρομπότ και δε θα σου αφήνει περιθώρια να σκεφτείς τίποτα άλλο πέρα από τη δουλειά, τον εαυτό σου και το Κέρδος. Σε έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για σένα και που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε ξεράσει επειδή θα πάψεις να είσαι «αποδοτικός» γι’ αυτόν. Σε έναν κόσμο που η εξουσιαστική πρακτική (στο όνομα της ανάπτυξης πάντα) επέβαλλε τον φυσικό νόμο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, παραμερίζοντας όποιους τρόπους φυσικής επιβίωσης είχαν κατακτήσει οι άνθρωποι με τη μεταξύ τους συνεργασία και την απευθείας χρησιμοποίηση των αγαθών της φύσης (πρωτογενής παραγωγή).

Η οικονομική κρίση μας καθιστά ανασφαλείς και ευάλωτους, χωρίς δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, που θα σχημάτιζαν το ανάχωμα απέναντι στις λεηλασίες των ζωών μας. Μια κρίση γενικότερη, που αν τη βολεύει κάτι, αυτό είναι ο κατασκευασμένος διαχωρισμός που συντηρούν οι ίδιοι οι άνθρωποι μεταξύ τους και η άρνησή τους για συλλογική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους. Αυτά τα μορφώματα συλλογικής κοινωνικής αντίστασης, όσο ασήμαντα κι αν φαντάζουν στα αυτιά κάποιων, θα ήταν ηχηρό χτύπημα στη βάση αυτού του σάπιου εξουσιαστικού συστήματος και θα προκαλούσαν αισθητές ρωγμές στις (πανίσχυρες κατά τα άλλα) δομές του. Εμφανίζεται λοιπόν ξεκάθαρη η αναγκαιότητα να χτιστούν κοινωνικές δομές και σχέσεις που βασίζονται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, μακριά από κάθε είδους διαχωρισμούς. Ας ξεφύγουμε επιτέλους απ’ τις απρόσωπες, εμπορευματικές σχέσεις εργοδότη-υπαλλήλου και υπαλλήλου-πελάτη, με τον υπάλληλο να γίνεται το πιόνι του εκάστοτε εργοδότη, ικανοποιώντας τις -όλων των ειδών- ορέξεις του. Η διαφορά στην αναγκαιότητα αυτή, από χτες μέχρι σήμερα, είναι η εξής: Μέχρι χτες ήταν επιτακτική. Τώρα πια γίνεται ολοένα και περισσότερο, ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.

Η κατανάλωση έχει συνδυαστεί άμεσα με την “ανθρώπινη αξία”(ξοδεύω όσα έχω-έχω όσα είμαι)και έχει γίνει ένα διαρκές κυνήγι μιας απατηλής ευτυχίας. Είναι η ψευδαίσθηση ότι είμαστε κάποιος άλλος που ανταποκρίνεται σ’ ένα συγκεκριμένο και σύντομης λήξης πρότυπο. Είναι εκείνη η ανθρώπινη-κοινωνική-οικονομική δραστηριότητα που μας κάνει όλους ίδιους, με τα ίδια ρούχα, αξεσουάρ, σπίτια, συμπεριφορές, από τη μεγαλύτερη πόλη στο μικρότερο χωριό του «πρώτου» κόσμου. Είναι εκείνη η ασυναίσθητη συνήθεια που μας έχει καταντήσει να μετατρέπουμε τα πάντα, χωρίς ενδοιασμούς, σε εμπόρευμα. Από το νερό, το ρεύμα, τη σίτιση, τη στέγαση, τη μετακίνηση, μέχρι τις προσωπικές στιγμές και τη σεξουαλικότητα του καθενός από μας. Από τη σκιά σε μια παραλία ή τη μουσική, μέχρι την υγειονομική μας περίθαλψη. Ακόμη και η εκπαίδευση έτσι όπως διαρθρωθεί ως σήμερα αποτελεί ακριβώς αυτό το ιδεολογικό και λειτουργικό περιβάλλον της μαζικής παραγωγής και της μαζικής κατανάλωσης. Είναι η παραπλανητική ταύτιση αρετών όπως το θάρρος, η σοβαρότητα, η τιμιότητα, η γοητεία, η τόλμη, η χαρά, με ένα ουίσκι ή ένα αμάξι ή ένα σαμπουάν. Είναι η δική μας συμβολή στη μόλυνση του πλανήτη, στην εξάντληση των φυσικών πόρων, στην εξαθλίωση του «τρίτου» κόσμου. Είναι η δική μας συμβολή στις ατέλειωτες ώρες δουλειάς, έλλειψης ελεύθερου χρόνου, ανθρώπινης επαφής. Η πιο τρομακτική σκέψη που προκύπτει από τα παραπάνω, είναι το μερίδιο ευθύνης που εμείς οι ίδιοι έχουμε, όχι στην άμεση καταστροφή του κόσμου (μερικές φορές και στην άμεση), αλλά, στην εξακολουθητική ανέχεια που επιδεικνύουμε σε αυτήν, με την άνεση που μας διασφαλίζει η δικιά μας σιχαμερή βολεψιά και την πρόφαση ότι «δε μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο».

Το «Χαριστικό και Ανταλλακτικό Παζάρι» είναι μια πρόταση/δράση, ένα πάρε-δώσε χωρίς χρήματα, η δημιουργία ενός χώρου ανταλλαγής και συνεύρεσης. Δεν είναι φιλανθρωπία, είναι έκφραση αλληλεγγύης, σε όσους και όσες βρίσκονται σε ανάγκη από τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Είναι μια προσπάθεια για τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής μορφής οικονομικής ζωής στο καπιταλιστικό περιβάλλον και συνάμα μια προσπάθεια αμφισβήτησης και ακύρωσης στην πράξη της έννοιας του καταναλωτισμού, όπως αυτή έχει διογκωθεί και παραμορφωθεί από τα διαφημιστικά πρότυπα της εποχής. Μια προσπάθεια απόρριψης του δόγματος «καταναλώνω άρα υπάρχω» (κατανάλωση = ευτυχία = πληρότητα)και αποδεικνύει ότι το χρήμα όχι μόνο δεν καθορίζει τις ζωές μας,είναι και άχρηστο. Της τάσης δηλαδή των ανθρώπων να επιθυμούν να αγοράσουν όλο και περισσότερα προϊόντα ή υπηρεσίες, σε μια προσπάθεια εξισορρόπησης του εσωτερικού τους κενού, λόγω της φθοράς από την καθημερινή ρουτίνα ή επειδή στερούνται τα βασικά για την κάλυψη των ψυχολογικών κενών. Η επαναχρησιμοποίηση δεν είναι άμυνα ή μειονέκτημα, είναι πρόταση και στόχος.

Αυτόνομα Σχήματα Πανεπιστημίου Πατρών

Νοέμβριος 2011

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης στρέφει το στήθος στον εχθρό

2011-11-06T03:14:00.000-08:00

Λοιπόν, πρέπει να το πούμε: 20/10/2011

Nαι, ρε, εκεί ήμασταν. Απέναντι σε όσους επέλεξαν να σταθούν απέναντί μας

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης στρέφει το στήθος στον εχθρό

Αυτοί είχαν την πλάτη στη βουλή και στα ανδρείκελα της ΠΡΟστασίας του Πολίτη και ούρλιαζαν σε εμάς. Αυτοί, οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του αστικού συμβόλου της κυριαρχίας, που ακόμα κι αν τίποτα δε σημαίνει η καταστροφή του, είναι σεβαστή η θέση εδώ και 6 μήνες των πλατειών ή των κινημάτων άρνησης πληρωμών να το θεωρούν ως φυγόκεντρο δύναμη των δεινών τους. Είναι αυτονόητο ή λογικό ο κόσμος που μόλις τώρα θρέφει την πολιτική του σκέψη να δαχτυλοδείξει το κοινοβούλιο και να επιλέξει όποιο μέσο πάλης ενάντιά του, όσο αμφίβολο και αν είναι το τι θα επιτύχει. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν οι κοκκινοφρουροί τοποθετούν τις ασπίδες τους καλύπτοντας όχι τους ‘’κόκκινους‘’ συντρόφους τους αλλά τις δυνάμεις που όρισε το κράτος για την καταδυνάστευση των αντιφρονούντων. Ας σκεφτεί ο καθένας το ‘’γιατί‘, το ‘’γιατί τώρα‘’. Ας φέρει στη μνήμη τη Βάρκιζα ,τους προβοκάτορες του Πολυτεχνείου, το ‘’μαύρο‘’ 89’, ή τους κουκουλοφόρους του 2008.Οι ‘’αιρετές και ανακλητές‘’ αυθεντίες που τόσα χρόνια ευνουχίζουν την εργατική τάξη ή όποια τάξη προλεταριοποιείται με τα θλιβερά κελεύσματά τους για ησυχία και εμπιστοσύνη στο Κόμμα, που μόνο αυτό γνωρίζει πότε θα έρθει η γαμημένη αυτή ώρα που ο λεπτοδείκτης θα σημάνει την ‘’επανάσταση‘’ ,είναι οι ίδιες που τώρα μπλοκάρουν με τον πιο αισχρό τρόπο την ευκαιρία, που τόσο έχει καθυστερήσει, της πολυπόθητης εισβολής. Και αν τώρα βγαίνουν και ωρύονται για το σκοτεινό πρόσωπο της βίας που βάφτηκε μαύρο και φόρεσε κουκούλα ας τους ψιθυρίσουμε εμείς ότι εδώ είμαστε, με το πρόσωπο φωτεινό και καθαρό. Είναι η συλλογικά εξεγερμένη συνείδηση που φροντίζει να μην είναι χυδαία λερωμένο. Ας ψιθυρίσουμε σε όλους τους γραβατωμένους και τις γραβατωμένες ότι αυτή η συνείδηση είναι που θα πάρει σκληρή εκδίκηση για το θάνατο του εργάτη Κοτσαρίδη.

Στο θάνατό σου βλέπουμε το θάνατο όλων μας

Υπόλοιπες αξιοθρήνητες παρατάξεις , δεν θα σας πούμε τίποτα άλλο από αυτό που όλος ο κόσμος φωνάζει πάντα στο σύνταγμα:

’’ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ’’ και το εννοεί για όλους εσάς

Σταλίνια πίσω στον πατερούλη σας

αναρχική κουκουλοφόρος ενάντια στον αριστερό φορμαλισμό και την προβοκατορολογία

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ ΛΥΚΟΙ ΚΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΦΑΝΕ ΓΙΑ ΒΡΑΔΙΝΟ

2011-11-02T07:29:00.000-07:00

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ ΛΥΚΟΙ ΚΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΦΑΝΕ ΓΙΑ ΒΡΑΔΙΝΟ

Και μας είπαν, λοιπόν, πως γεννηθήκαμε στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, στη χώρα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, αξιών και αρετών. Στη χώρα που η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία φαντάζει το πιο δίκαιο σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας. Μήπως ,όμως, πρέπει να δούμε λίγο πιο βαθιά τα πράγματα και να επανεξετάσουμε το πόσο δίκαιη και ίση είναι η δημοκρατία μας και η δημοκρατία παγκοσμίως?

Αρχικά ,μάλλον, οφείλουμε να κάνουμε μια διαπίστωση. Από την (καταραμένη?) ώρα και τη στιγμή που γεννηθήκαμε σε αυτή τη σαπίλα, θεωρήσαμε κάποιες καταστάσεις και φαινόμενα δεδομένα, έτσι a priori,χωρίς καμία αμφισβήτηση. Θεωρήσαμε ,λοιπόν, δεδομένο, πως φαινόμενα όπως η εξουσία, η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, η ανάθεση, η εργασία ως μισθωτή σκλαβιά και κοινωνικές-ταξικές ανισότητες είναι αυτονόητα. Αν ,όμως, ισχύουν αυτά μήπως πάει κάτι στραβά στη δημοκρατία?

Αντιλαμβανόμαστε ως αυτονόητο πως για την ορθή διαχείριση της κοινωνίας πρέπει σόνι και ντε να υπάρχουν κυβερνήσεις, πρόεδροι, αρχηγοί, βασιλιάδες και πριγκίπισσες. Λες κι εμείς είμαστε ζώα, πρόβατα στη στάνη των κομμάτων και των εξουσιαστών και είμαστε ανίκανοι να αυτοδιαχειριστούμε τη ζωή μας! Μας φαίνεται λογικό και δίκαιο κάποιοι να ζουν σε βίλες και κάποιοι να πεθαίνουν από την πείνα ή να κοιμούνται στο πεζοδρόμιο. Μα δούλεψε ο άλλος για να βγάλει τόσα λεφτά! Φυσικά και δούλεψε. Δούλεψε στις πλάτες άλλων, πατώντας επί πτωμάτων, εκμεταλλευόμενος οποιονδήποτε και οτιδήποτε πέρασε από μπροστά του. Αυτό που λέμε «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» δηλαδή.

Τέλος πάντων, έτσι είναι η δημοκρατία. Κι αφού είναι έτσι δε μας αρέσει! Αν τα αφεντικά και τα κράτη προφασίζονται τη δημοκρατία αυτή για να υπάρχουν και να εδραιώνονται, τότε εμείς δε τη θέλουμε. Γιατί απλά κάτω από το προσωπείο της δημοκρατίας κρύβεται η εκμετάλλευση των από πάνω στους από κάτω, η τρομοκρατία των αφεντικών, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός κι άλλα τέτοια «όμορφα».

Εμείς αυτό που θέλουμε είναι να ζούμε σε μια κοινωνία που η δημοκρατία είναι άμεση και η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων είναι το βασικό θεμέλιο. Δε θέλουμε κανείς να έχει παραπάνω εξουσία από όση έχουν και οι άλλοι. Δε θέλουμε κανείς να εκμεταλλεύεται κανέναν. Θέλουμε ισότητα, αλληλεγγύη και ελευθερία.

Ας γκρεμίσουμε το σάπιο κόσμο τους για να δημιουργήσουμε αυτόν που θέλουμε κι αρέσει σε μας, αυτόν που μας φαίνεται πιο ίσος και δίκαιος!

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ

autonomosxhmaptde@gmail.com

ΤΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤ ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΚΝΑΤ

2011-10-30T10:30:00.000-07:00

ΤΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤ ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΚΝΑΤ

Ενώ χιλιάδες κόσμου έχουν μαζευτεί έξω από τη βουλή την Πέμπτη 20-10-11 κατά τη διάρκεια της 48ωρης απεργίας για να διαδηλώσουν και με καθόλου ειρηνικές διαθέσεις (οι περισσότεροι ήθελαν να κάνουν ντου στη βουλή) το ΠΑΜΕ παίρνει τη θέση των ΜΑΤ! Υποτίθεται ότι έκανε περικύκλωση της βουλής, μόνο που αντί για περικύκλωση, έκανε περιφρούρηση του κτιρίου από τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Τα ΚΝΑΤ έχοντας το πρόσωπο στραμμένο στον κόσμο και όχι στη βουλή, κρατώντας παλούκια και φορώντας κράνη, πήρε ξεκάθαρη θέση ενάντια στον κόσμο. Όποιος δεν ήταν μέλος του ΠΑΜΕ απαγορευόταν να πλησιάσει τη βουλή (ζήταγαν κομματικές και δημοσιογραφικές ταυτότητες από όποιον πλησίαζε!). Τελικά έπαιξε ξύλο με τον κόσμο και όσους έπιανε τους έδινε στα ΜΑΤ για προσαγωγή! Γιατί να κάνει κάτι τέτοιο όμως?

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ΚΚΕ είναι ένα αστικό κοινοβουλευτικό κόμμα σαν όλα τα άλλα με το προσωπείο του επαναστατικού. Η πολιτική του ανάλυση προέρχεται και βασίζεται στη σταλινική θεώρηση του σοσιαλισμού, ενός σοσιαλισμού ακραία αυταρχικού, όπου η βάση του κόμματος εκτελεί τις εντολές τις κεντρικής επιτροπής η οποία θεωρείται από τη βάση αυθεντία. Το ΚΚΕ ,λοιπόν, με τέτοια ανάλυση θέλει τον έλεγχο της λαϊκής μάζας που βρίσκεται στο δρόμο με στόχο να μην αφήσει να δημιουργηθεί μια υγιής αντίσταση από τα κάτω, έξω από κομματικούς μηχανισμούς αλλά και ταυτόχρονα να τη χρησιμοποιήσει για να πάρει την εξουσία ή μερίδιο από την πίτα. Παράλληλα, ως κοινοβουλευτικό κόμμα θέλει τη διασφάλιση της Βουλής, θέλει την έννομη τάξη και την τήρηση της κανονικότητας καθώς δε φέρει καμία επαναστατική λογική με άμεσα ριζοσπαστικούς όρους.
Επομένως η γλύκα της εξουσίας, είτε προέρχεται από τα δεξιά ,είτε προέρχεται από τα αριστερά ,οδηγεί στο πολιτικό αλληλοφάγωμα της εργατικής τάξης και των κομματιών της κοινωνίας που αντιστέκονται καθώς παίζονται κομματικά παιχνίδια. Το ΠΑΜΕ ήρθε ΕΧΘΡΙΚΑ στους διαδηλωτές που δεν ανήκουν σε αυτό. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποκλείσει όσους αντιστέκονται. Το σύνταγμα δεν ανήκει σε κανένα ΠΑΜΕ, ούτε σε μία πολιτική ομάδα ή οργάνωση. Ανήκει σε όλους όσους αντιστέκονται και ο καθένας χρησιμοποιεί τα δικά του μέσα πάλης.
Έτσι ,λοιπόν, αφού παλούκωσαν διαδηλώτρια του «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» όταν αυτή επιθύμησε να σπάσει τον κλοιό των ΚΝΑΤ και ενώ χιλιάδες τους έβριζαν ξεκίνησαν οι συγκρούσεις. Και το ΚΚΕ ήξερε πολύ καλά ότι θα υπάρξουν συγκρούσεις. Επέλεξε από μόνο του ,δηλαδή, να κινηθεί επιθετικά, αλλά όχι προς τον κοινό στόχο. Και όταν υπάρχουν συγκρούσεις, προφανώς, μπορούν να συμβούν τα πάντα. Φυσικά, δε θεωρούμε σε καμία περίπτωση πως η ρήψη μολότοφ προς το μέρος τους δικαιολογείται (αν και αντιλαμβανόμαστε πλήρως την πίεση κάτω από την οποία βρέθηκαν οι διαδηλωτές αυτοί για να τις πετάξουν). Όταν το κόμμα δίνει εντολές στη βάση του να κάνει το μπάτσο απέναντι στον οργισμένο κόσμο (σαν άλλοι φαντάροι που παίρνουν τις εντολές από τους ανώτερους) τότε είναι υπεύθυνο για την επιλογή του να σταθεί εμπόδιο στις επιλογές του κόσμου. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιεί τη βάση του σαν πρόβατα και να τη στρέφει απέναντι στους υπόλοιπους διαδηλωτές.
Την ίδια ώρα έχουμε κι ένα νεκρό διαδηλωτή, μέλος του ΠΑΜΕ, ή από φυσικά αίτια (λόγω ηλικίας και έντασης δηλαδή) ή από τη ρήψη χημικών των μπάτσων (άρα πρόκειται για κρατική δολοφονία). Ο νεκρός είναι πλήγμα για την εργατική τάξη, είτε άνηκε στο ΠΑΜΕ είτε όχι. Είναι ένα κομμάτι από μας, ένα κομμάτι του ταξικού-κοινωνικού πολέμου. Το χυδαίο ,όμως, είναι πως το ΚΚΕ εκμεταλλεύτηκε από την πρώτη στιγμή το γεγονός και με τον πιο αισχρό τρόπο και χωρίς ακόμα να έχουν διευκρινιστεί οι αιτίες θανάτου ,φόρτωσε το θάνατο στις συγκρούσεις μεταξύ ΠΑΜΕ και των υπόλοιπων διαδηλωτών ,τους οποίους δεν αναγνωρίζει καν ως πολιτικά υποκείμενα και προκλητικά τους χαρακτηρίζει «προβοκάτορες» και «κουκουλοφόρους» ,ώστε να κερδίσει πολιτική υπεραξία.
«Μπράβο» στο ΚΚΕ , που διάλεξε το αντίπαλο στρατόπεδο! «Μπράβο» που εχθρεύεται όσους διαδηλωτές δεν κινούνται κάτω από τις εντολές και τους μηχανισμούς του! «Μπράβο που ρίχνει λάσπη μαζί με τα ρουφιανοκάναλα! «Μπράβο» που συνεχίζει τον ίδιο δρόμο, Βάρκιζα ΄45 ,πολυτεχνείο΄73,χημείο΄85,πολυτεχνείο΄98,Δεκέμβρης΄08.           Εμείς δε θέλουμε καμία ηγεσία στους αγώνες και στον οργισμένο κόσμο που αντιστέκεται, ούτε καμία «πεφωτισμένη» αρχηγία και κόμμα για να καθοδηγήσει. Πιστεύουμε στην από τα κάτω και με ίσους όρους αντίσταση ενάντια στη λεηλασία των ζωών μας.

Πουλήστε τα πάντα! Είστε προδότες της τάξης σας, σκυλιά των αφεντικών σας!

ΚΝΑΤ = ¨ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ¨ ΝΕΟΛΑΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΚΚΕ-ΤV-ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ

autonomosxhmaptde@gmail.com

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΜΑΣ

2011-10-30T10:23:00.000-07:00

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΜΑΣ

Η ιστορία, γενικά, γράφεται από τους αγώνες που δίνονται ή δε δίνονται. Η ροή της ζωής αλλάζει όταν στις επιβολές των εκάστοτε εξουσιαστών οι λαοί αντιστέκονται ή σκύβουν το κεφάλι. Ανάλογα με την επιλογή, η ιστορία γράφεται διαφορετικά και η ζωή συνεχίζει (ή όχι) με άλλο τρόπο.

Στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, οι εξουσιαστές επιστρατεύουν τα πιο σκληρά τους μέτρα για να διαφυλάξουν το σάπιο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό σύστημα που έχουν χτίσει πάνω μας και λέγεται καπιταλισμός. Απολύουν, λοιπόν, κόσμο και κοσμάκη, κόβουν μισθούς, ιδιωτικοποιούν τα πάντα, αυξάνουν τη μπατσοκρατία και τον έλεγχο, καταστέλλουν με κάθε μέσο, χρεώνουν τα δικά τους χρέη στους κατατρεγμένους. Με λίγα λόγια μας πίνουν το αίμα και μας τρώνε τη ζωή.

Εμείς, λοιπόν, τι επιλέγουμε? Σε καταστάσεις που η κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση σε όλα τα επίπεδα, ο δρόμος μας διακλαδίζεται στα δύο: Ή προς τον κοινωνικό κανιβαλισμό ή προς την κοινωνική αλληλεγγύη. Είτε ρίχνουμε το φταίξιμο στους παραδίπλα, στους γείτονες, στους κοινωνικά ασθενέστερους και κανιβαλίζουμε εις βάρος τους για τη μίζερη επιβίωση× είτε συνειδητοποιούμε πως ο μόνος τρόπος να ζούμε με αξιοπρέπεια είναι αυτός της συλλογικής διαδικασίας, του ανοίγματος στον περίγυρο με συλλογικές κουζίνες ,κοινά ταμεία ,καταλήψεις εργασιακών χώρων ,συνελεύσεις γειτονιάς-βεγγέρες.

Με τη συνολική αναζωπύρωση των κοινωνικο-ταξικών μας σχέσεων και συναναστροφών.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, στη θέση να επιλέξουμε ή την αντίσταση και την αντεπίθεση, ή τη σιωπή και την υποδούλωση. Να δούμε, δηλαδή, πως ο εχθρός είναι ένας και δεν είναι παρά ο καπιταλισμός και όργανό του κάθε κράτος και κάθε μορφή εξουσίας.

Επομένως, όλοι εμείς οι από τα κάτω αυτού του κόσμου, που βρισκόμαστε στην ίδια κοινωνική-ταξική θέση, που μας εκμεταλλεύονται από τότε που γεννηθήκαμε, οφείλουμε να σηκώσουμε το ανάστημα και το κεφάλι και να γκρεμίσουμε τον εχθρό αυτό.

Να φάμε εν τέλει αυτούς που θέλουνε να φαγωθούμε μεταξύ μας.

Ας μη φτάσουμε στους καιρούς της πλήρους ανέχειας, φτώχειας και κατάντιας(που δεν είναι μακριά) για να αντισταθούμε αλλά να προλάβουμε μία τέτοια κατάσταση. Όποιος πιστεύει πως τα πράγματα δε θα είναι όπως περιγράφονται κοιμάται βαθιά.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ

ο κόσμος δεν κερδιζεται με προσευχές

2011-10-30T10:21:00.000-07:00

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΕ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

2011-10-30T10:08:00.000-07:00

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΕ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ

Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Την τελευταία βδομάδα του αυγούστου, ψηφίστηκε με συντριπτική πλειόψηφία(250 στους 300 βουλευτές) το νέο νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση γεγονός που δείχνει πως για να πετύχει η γενικότερη αναδιάρθρωση του συστήματος θα υπάρξουν πολλές συμμαχίες από τα κόμματα σε βάρος των καταπιεσμένων.

Κατά κάποιο τρόπο ήταν αναμενόμενο και λογικό πως θα ψηφιζόταν τόσο εύκολα καθώς ο φοιτητικός κόσμος στην συντριπτική πλειοψηφία του είχε αποφασίσει ήδη από την προηγούμενη χρονιά να αράξει και να περιμένει πότε θα κατατεθεί στη βουλή κ.λ.π. Η πίεση που ασκήθηκε δηλαδή, ήταν από μηδενική έως ελάχιστη.

Τώρα λοιπόν, βρισκόμαστε απέναντι από ένα ήδη ψηφισμένο νομοσχέδιο που τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι πάνω κάτω γνωστά. Managers μπαίνουν στη διοίκηση του πανεπιστημίου με ρόλο να προωθούν και να προστατεύουν τις επενδύσεις τους. Η εντατικοποίηση των σπουδών φτάνει στα όριά της με στόχο να μην μένει ελεύθερος χρόνος για τον φοιτητή να σκεφτεί και να ασχοληθεί με κάτι παραπέρα από τα μαθήματά του. Κοινώς ο φοιτητής πρέπει να το βουλώνει για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω του. Τέλος καταργείται το άσυλο πλήρως, έτσι ώστε οι μπάτσοι να αλωνίζουν και να «προστατεύουν» την ιδιοκτησία των αφεντικών, διαλύοντας παράλληλα οποιαδήποτε εστία αντίστασης στο πανεπιστήμιο (από γενικές συνελεύσεις, μέχρι καταλήψεις και πολιτικά-κοινωνικά στέκια).

Σε αυτή ,λοιπόν, την ολομέτωπη επίθεση του κράτους και των αφεντικών και στην υποτίμηση των μυαλών και των ζωών μας, εμείς επιλέγουμε την αντίσταση. Δε ζητάμε πίσω το παλιό πανεπιστήμιο (και εκείνο σάπιο ήταν και εξυπηρετούσε τις ανάγκες των αφεντικών κατά βάση) ούτε όμως γουστάρουμε προφανώς και το καινούριο έκτρωμα το οποίο και με τη βούλα μας κάνει πειθήνια όντα. Δεν επιθυμούμε καμία εφαρμογή του νομοσχεδίου και δεν πρόκειται να τους αφήσουμε να ελέγχουν τις ζωές μας.

*και όσον αφορά τους «αγώνες» των πρυτάνεων και κάτι μεγαλοκαθηγητάδων που κοιτάνε μη χάσουν τη θέση τους και τα ερευνητικά τους προγράμματα, όπως επίσης και διάφορες δήθεν λογικές «αγωνιστικότητας» κάποιων παρατάξεων, εμείς δεν πρόκειται να τους πλαισιώσουμε σε καμία περίπτωση!

Καμία ανοχή στην υποτίμηση των μυαλών και των ζωών μας!

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ